Miasto chyliło się upadkowi. Armia nie ratowała już cywilów, bo założyła, że nikt nie zdołałby przetrwać tyle czasu, będąc zdanym wyłącznie na siebie. Teraz chodziło już tylko o wyciągnięcie naukowców i uratowanie wyników prowadzonych przez nich badań. W domyśle w trosce o uratowanie reszty świata przed ewentualną pandemią.
Wiadomość od Keiry była potrzebnym impulsem, który tchnął w nas trochę energii. W obliczu inwazji Metal Heads, wobec ostatnich wydarzeń, mieliśmy prawo czuć się nieco bezsilni. Los najwyraźniej doszedł do wniosku, że nasza bohaterskość wymaga ostrej i bezpardonowej weryfikacji. Kto miał ją udźwignąć, jeśli nie my?
Epidemia zombi wzięła mieszkańców z zaskoczenia. Nieumarli szybko zalali całe miasto i niewiele osób zdołało znaleźć dla siebie bezpieczne schronienie. Armia przybyła na miejsce, by właśnie im pomóc. Zdawałoby się, że powinna dysponować odpowiednimi zasobami i możliwościami, by przejąć kontrolę nad sytuacją. Im dłużej jednak współpracowałem z generałem, tym więcej miałem wątpliwości, co do jej przygotowania i kompetencji.
Światu groziła zagłada. Nasza mała vendetta przerodziła się w misję godną bohaterów, jakby ta rola była nam po prostu pisana. Od pokonania szalonego Gola Acherona mogły minąć ponad dwa lata, ale los znów napisał historię, w której to Jak i ja mieliśmy zagrać pierwsze skrzypce, ratując niezliczone liczby istnień.
Jeśli odczyty są poprawne, to będzie III Wojna Światowa. Blofeld nie przejawiał do tej pory skłonności do przesady czy paniki, więc taka deklaracja w rozmowie radiowej zmroziła mi lekko skórę. Opracowana przez uratowanych badaczy maszyna wskazała na trzy ogromne skupiska zombiaków na przedmieściach na północy. Jeśli taka fala żywych trupów ruszy przez miasto, nikt nie ocaleje.
Praxis mógł czuć się zwycięzcą. Miał kamień, miał władzę, miał armię do swojej dyspozycji. Był o krok od uzyskania mocy, którą wykorzysta, by umocnić swoją pozycję i rozwiązać problem z Metal Heads. I tylko my nadal robiliśmy wiele, by zaburzać mu to poczucie spokoju.
Ledwie założyliśmy bazę w okolicach portu i poczyniliśmy kroki w kierunku przygotowania ewakuacji drogą morską, a tu pojawił się nowy plan. Blofeld monitoruje sytuację w mieście, chwała mu za to, ale czasami trudno mi doszukać się logiki w jego decyzjach. W czym lepsza od obecnej jest lokalizacja bliżej centrum, przy węźle kolejowym?
Sytuacja w Haven City, delikatnie mówiąc, komplikowała się. Jak i ja staliśmy się symbolami oporu wobec barona i iskierką nadziei dla ciemiężonych obywateli. Przychodziło to z całą gamą dodatkowych problemów, których niekoniecznie potrzebowaliśmy w ramach realizacji naszej misji dopadnięcia Praxisa.
Sytuacja w mieście zmieniała się tylko na gorsze. Armia siedziała okopana na swojej nowej pozycji, odpierając tylko kolejne hordy zombi. Tych z kolei przybywało z każdą chwilą, co widziałem wyraźnie. Niektóre ulice były już niemal poblokowane przez żywe barykady złożone z gnijących, zakrwawionych ciał w podartych ubraniach.
Baron upadł. Dosłownie. Kiedy z Jakiem aktywowaliśmy pieczęć w Kanionie Niczyim, skierowany w stronę miasta promień świetlny uderzył prosto w wielki posąg Praxisa. Monumentalna, kamienna konstrukcja rozsypała się, odkrywając wejście do grobowca założyciela Haven City. Szukali go wszyscy i wszędzie, a znajdował się tuż pod nosem despotycznego zarządcy i jego ludzi, jak również członków ruchu oporu.
Kraj mnie potrzebuje. Zaśmiałem się głośno na te słowa Blofelda, wiedząc, że politycy i generalicja mają z pewnością o wiele poważniejsze zmartwienia niż życie cywilów uwięzionych w jakimś zapomnianym przez Boga mieście. Doceniłem jednak próbę podziękowania mi za dotychczasowe starania ze strony dowódcy. Nasza wspólna, nierówna walka z hordami zombi trwała.
Bruździliśmy Praxisowi na każdym kroku, wykonując kolejne misje od ruchu oporu i grubaśnego Kree. Zaczynałem mieć kłopoty ze zliczeniem wszystkich tych zniszczonych maszyn barona i pokonanych karmazynowych żołnierzy, którzy stanęli na naszej drodze. Brak reakcji na nasze poczynania nie przestawał mnie zadziwiać, tym bardziej, że nasze aktywności robiły się coraz bardziej spektakularne.
Nawet nie wiadomo dokładnie gdzie i kiedy się to zaczęło. Coś gdzieś jebło i nagle ludzie zaczęli zamieniać się w zombi. Ani się obejrzeliśmy, a miasto stało się gigantycznym polem bitwy, gdzie szybko rosnące hordy nieumarłych polują na coraz mniejsze grupy ocalałych. Przetrwałem na tyle długo, by doczekać się wreszcie interwencji armii.
