Tego rodzaju nieufność niejedno bóstwo mogłaby rozzłościć. Mając przed oczami piękno wschodzącego słońca nad bezkresnym oceanem, Patapony czuły się zalane sprzecznymi uczuciami. Targały nimi emocje, których nie rozumiały, nie potrafiły zdefiniować i jednoznacznie przypisać do radości lub rozczarowania. Ich długa pogoń za „TYM” wchodziła w kolejną fazę.
Czas naglił. Strusie musiały odzyskać wolność. Kate Walker wiedziała jednak, że rozwiązanie tej jednej kwestii nie wystarczy. Musi jednocześnie jak najszybciej znaleźć sposób na bezpieczne pokonanie skażonego terenu przed nimi. W innym przypadku Jukole zginą podczas samobójczej próby dalszej migracji przez Baranour.
Ruiny dawnego świata stały się mitycznym symbolem lepszego życia. W Liberty, na szczęśliwców, którym dane było tam trafić, czekać miał błogi spokój i życie wolne od trosk. Jack Wade wiedział, że za takimi obietnicami kryją się w mroku koszmary, o których lepiej byłoby nigdy się nie dowiedzieć. Teraz, stojąc we foyer obiektu, chciał przede wszystkim odnaleźć Leezę.
Kate otworzyła oczy otoczona przez kilku zaniepokojonych Jukoli. Była na pokładzie Krystal, który jakimś sposobem zdołał dotrzeć do brzegu w jednym kawałku. Wstała z drewnianej podłogi i spojrzała za burtę, licząc na zobaczenie pierwszej panoramy miejscowości Nahodotsk. Zamiast tego jej oczom ukazał się wielki bilboard witający turystów, którzy zdecydowali się odwiedzić park rozrywki w Baranour.
Wade dawno już nie był w Below, ale czuł, że dostał od losu specjalne zaproszenie na dół. Informacje, jakoby jego syn wciąż tam był, stanowiły wystarczającą motywację. Poza tym zamierzał ocalić Leezę, która wystarczająco długo toczyła tam już boje w pojedynkę.
Jukole czekali tylko na taki sygnał. Błyskawicznie uprzątnęli obozowisko i przygotowali się do dalszej migracji ze strusiami. Krystal zapełniła się pasażerami, pokazując swoją dużą ładowność. Kapitan Obo był gotowy ruszać od razu, byle tylko uniknąć konieczności pływania po zmroku, kiedy to na żer wyrusza tajemnicze monstrum z jeziora. Wciąż jednak brakowało jednej osoby. Z kliniki nadal nie wrócił leczony tam Kurt.
Jack od razu po telefonie od Leezy skontaktował się z Angelą, by przekazać jej odkrycia podopiecznej. Coś było na rzeczy, bo Stern potwierdziła słowa o trzymanej w sekrecie kolonii, w której dawni naukowcy z Biotech przeprowadzają tajemnicze eksperymenty. Głos kobiety wyraźnie wskazywał, że jest roztrzęsiona. Mówiła coś o odkryciu, którym musi się podzielić. Poprosiła Wade’a, by przyjechał do siedziby korporacji najszybciej jak to tylko...
Ciężko rozmawia się z kimś pijanym w sztok, a co dopiero mówić o przekonaniu go do współpracy. Na szczęście Kate pozyskała już w Valsemborze sojuszników, którzy mogli jej przyjść w takich chwilach z pomocą. Właściciel pubu i kelnerka Sarah podali marynarzowi specjalny trunek, który na pewien czas otrzeźwił jego zmącony alkoholem umysł.
Leeza nigdy nie marzyła o karierze w telewizji. Brutalne, oferujące tanią rozrywkę programy nie stanowiły raczej kuszącej perspektywy na życie. Ścigając przemytnika dotarła jednak prosto do serca powstawania takich produkcji, gdzie mimowolnie miała szansę zagrać kilka ról.
Kate Walker już w czasach pracy w kancelarii pokazywała niejednokrotnie, że jest bardzo zaradna. Potrafiła rozwiązywać problemy i nigdy nie załamywała rąk, kiedy napotykała na swojej drodze komplikacje. To też pozwoliło jej pokonać setki kilometrów u boku Hansa i Oscara, kiedy zmierzali razem na Syberię. Teraz z tego talentu znów musiała skorzystać.
Jack Wade niewiele do tej pory mógł zrobić, choć wokół niego rozwijała się kolejna intryga zagrażająca życiu milionów. Jakże przypominająca wydarzenia, w których brał bezpośredni udział dobre dwie dekady temu. Teraz był na razie tylko biernym obserwatorem. Leeza i inne okoliczności skutecznie uziemiły go w roli wsparcia radiowego, co denerwowało doświadczonego najemnika bardziej niż ostry kamień w bucie.
Kate Walker była w tarapatach. Otoczona opieką medyczną, której nie chciała i której nie czuła, że potrzebuje, znalazła się na łasce lekarzy gotowych posunąć się nawet do odurzenia jej zastrzykiem z nieznaną substancją, byle tylko utrzymać ją w ryzach.
Rdzawobrązowa kolorystyka zakładu produkcyjnego Below była dla Leezy czymś zwyczajnym. Dorastała pod ziemią, więc zdążyła się przyzwyczaić do takich widoków i napatrzeć na nie. Niezbyt urokliwe scenerie nie były tym, co motywowało ją, by jak najszybciej ruszyć dalej. Chciała dowiedzieć się więcej o planie terrorystów. Dopaść Che i wypytać ją o tajemniczy Projekt Ikar.
